[indigoturkiye] Bir Anne Baba Aranýyor

Onu ilk gördüðüm günü anýmsýyorum. Çalýþtýðým çocuk edinme bürosundaki parmaklýðýn içinde, ayakta duruyordu. Ona baktýðýmý anlayýnca ön diþlerini göstererek bana güldü. “Ne güzel bebek” diye düþündüm.

Bakýcýsý onu kucaðýna alýp “Bir aile bulabilecek misiniz?” diye sordu.

Ve derken gördüm... Bebek kolsuz doðmuþtu.

“Öyle zeki ki... Henüz on aylýk olmasýna karþýn yürüyor ve konuþuyor” dedikten sonra çocuðu þefkatle öpüp, “Hadi ‘Kitap’ de de görsün caným” dedi.

Birden gülmeye baþladý sonra utanarak baþýný kadýnýn omuzuna sakladý. “Hadi bakalým oðlum, utanma” diye kadýn yalandan çocuða çýkýþýp bana dönerek “Çok cana yakýn çocuktur” dedi ve ekledi “Melek gibi huyu var.”

Kendi oðlumun o yaþtaki halini anýmsadým, ayný sýk siyah bukleleri ve kara kara gözleri vardý.

Bakýcý, “Unutmayacaksýnýz deðil mi? Ne olur yavrucaðýza bir yuva bulun” dedi.

Yukarýdaki odama çýkýnca hiç düþünmeden “Aile bulunamayan çocuklar” listesini çýkardým.

On aylýk beyaz bir bebekti. Kara gözlü ve saçlý, açýk renk tenliydi. Kolsuz doðmuþtu fakat saðlýðý mükemmeldi. Onu büyüten bakýcý, çocukta üstün zekâ belirtileri gördüðünü söylüyordu. Þimdiden yürüyor ve birkaç sözcük konuþabiliyordu. Ýyi huylu, cana yakýn bir çocuktu. Annesi kendi isteðiyle terk etmiþti onu.

“O hazýr” diye düþündüm. “Ama onu almaya hazýr olan var mý?”

Yazýn son günlerinden güzel bir sabahtý. Büro çocuk edinmek için gelen ailelerle doluydu. Bu çiftlerin hepsi ayný düþle yaþýyorlardý. Týpký kendilerine benzeyen bir çocuk almak düþüyle... Bundan daha önemlisi, çocuðun saðlýðýnýn mükemmel olmasýný istiyorlardý.

Onlarý kim haksýz görebilir ki? Ona anne baba arayan tek ben deðildim. Bürodaki tüm çalýþanlar yeni bir çift gördüler mi hemen umutlanýyorlardý. Belki bu çift onu alýr diye. Ama yaz geçti sonbahar geldi, ilk yaþ gününü büroda kutladýk.  

Bakýcýsý “Kocaman oldu, kocaman adam oldu” diye çocuðu kucaðýnda zýplatýyordu.

Hiç ummadýðým bir zamanda ona bir aile buldum. Çocuk arayan çiftlerin kayýtlarýna bakarken birden onlara rastladým. Kadýn 41, adam 45 yaþýndaydý. Kayýtlarýnda adamýn kamyon þoförü kadýnýn da ev kadýný olduðu yazýyordu. Onlarý görmeye gittim.

Kocaman yemyeþil bir bahçe içinde beyaz boyalý, minicik bir evde oturuyorlardý. Beni heyecanla kapýda karþýladýlar.

Evin hanýmý az sonra fýrýndan yeni çýkmýþ sýcacýk bisküvilerle kahve ikram etti. Sonra karþýmdaki kanepede yan yana, el ele oturarak beklediler. Kýsa bir sessizlikten sonra eþi “Bugün evlenme yýldönümümüz. Onsekiz yýldýr evliyiz” diyerek sessizliði bozdu.

Güller gibi temiz ve derli toplu odaya bir göz gezdirip “Burasý fazla toplu” dedi ve bana hak vermemi ister gibi “Öyle deðil mi?” diye sordu.

Birden aklýma oturma odamýz geldi ve üç çocuðum gözlerimin önünden geçti. Artýk üçü de delikanlý olmuþlardý.

“Evet” dedim. “Anlýyorum.”

“Acaba çok mu yaþlý sayýlýrýz?” diye sordu. Güldüm, “Yaþlý olduðunuzu düþünmüyorsunuzdur” dedim. “Eþimle ben kendimizi aldatýyoruz” dedi. “Hatta gerçeði anlayýnca bile insan gene de kabul etmek istemiyor.”

Eþi umutsuzca “Herþeyi denedik muayeneler, tahliller... Aklýnýza gelen her olanaðý ama hiçbir þey elde edemedik. Gene de umut etmeye devam ediyoruz ama zaman da akýp gidiyor” dedi. Suçlu gibi baþýný önüne eðmiþti.

“Daha önce de evlat edinmeyi denedik. Çocuk edinme bürolarýndan yetkili bir kiþi apartmanýmýzý çok küçük bulunca bu evi satýn aldýk. Bir baþkasý yeteri kadar para kazanmadýðýmý ileri sürdü. Sonunda pes ettik. Derken bir dostumuz sizleri önerince son bir kez daha denemeye karar verdik.”

“Memnun oldum” dedim.

Sevgiyle birbirlerine baktýlar. “Seçme hakkýmýz var mý?” diye sordu. “Eþime bir erkek çocuk seçebilir miyiz?”

“Pekala, bir erkek çocuk seçelim. Nasýl bir erkek çocuk istiyorsunuz?” diye sordum.  

Kadýn gülerek “Kaç çeþit erkek çocuk olur ki? Yalnýzca bir erkek çocuk olsun. Eþim çok sportmendir. Üniversitedeyken futbol, basketbol oynardý. Ýyi de koþardý. Bir erkek çocuða ideal bir baba olur” dedi.

Baba adayý bana bakarak, “Biliyorum bize kesin birþey söyleyemezsiniz ama ne zaman olabileceðine iliþkin bir umut veremez misiniz? O denli uzun zamandýr bekliyoruz ki...” dedi.

Birden durdum. Her zaman bu soruyla karþýlaþýrdýk.

“Belki gelecek yaza deðin bir çocuk sahibi oluruz, deðil mi? Yavrumuzu deniz kenarýna götürürdük” diye korkarak ekledi.

Biraz sustuktan sonra aðýr aðýr hüzünle konuþtu:

“Tabii ona baþkalarý denli mükemmel yaþam veremeyiz. Maalesef birikmiþ fazla paramýz yok.”

Eþi sözünü telaþla kesti “Ama dünyalar kadar sevgi verebiliriz” dedi ve ekledi:

“O kadar çok sevgi biriktirdik ki...”

“Elimizde küçük bir erkek çocuk var, onüç aylýk” dedim. Birden sýçrayarak el ele tutuþtular. “Tam aradýðýmýz yaþta” dedi kadýn.

“Yanýmda bir fotografý var” diye sözünü kestim. Ve çantamdam fotografýný çýkarýp, çocuða susamýþ bu çifte uzattým.

“Mükemmel bir yavrucuk ama kollarý yok” dedim.

Fotografý ses çýkarmadan uzun uzun inceledikten sonra adam eþine sordu: “Ne dersin?” Kadýn birden “Ona vurmayý öðretirsin” dedi. “Topa vurmayý” diye ekledi. “Hem yaþamda spordan önemli þeyler de var. Üniversiteye gider. O zamana deðin para biriktirir yavrumuzu göndeririz” dedi.  

Eþi “Erkek erkektir” diye ýsrar edip, “Oyuna, spora gereksinimini vardýr. Ona sen öðretirsin” dedi. Kadýn “Onun hocasý ben olurum. Hem kollarýnýn olmamasý birþey ifade etmez. Belki kol taktýrtabiliriz” dedi.

Beni unutmuþlardý. Onlara bir süre baktýktan sonra “Öyleyse çocuðu görmek istiyorsunuz” dedim.

Susup yüzüme baktýlar.

“Onu ne zaman alabiliriz?”

“Onu almak istiyor musunuz?”

Bir sürü formalitenin tamamlanmasý gerekiyordu; tüm pü- rüzler halledilinceye deðin kýþ yaklaþmýþtý.  

Aileyle bekleme odasýnda karþýlaþtýðýmda ikisinin de paltolarýnda kar tanecikleri göze çarpýyordu. “Oðlunuz hazýr sizi bekliyor. Buyurun yukarý çýkalým onu size getireyim” dedim.

Bakýcýsý oðlana yeni beyaz bir elbise giydirmiþti, yakasýna kýrmýzý yeþil çiçekler iþlenmiþti. Kývýrcýk siyah bukleleri fýrçalanmýþ pýrýl pýrýl parlýyordu.

Dadýsý onu kucaðýma verirken çocuk yüzü aydýnlatan bir gülümsemeyle bana dönüp:

“Eve gidiyoruz” dedi. Benim þaþkýnlýðýmý gören bakýcý, “Ben söyledim. Yeni evine gittiðini anlattým” dedikten sonra çocuða sýkýca sarýlýp öptü.

Çocuðu, yavrularýný sonsuz bir heyecanla bekledikleri yukarýdaki küçük odaya getirdim. Oraya gelince çocuðu kucaðýmdan indirip kapýyý açtým.

“Ýyi yýllar” dedim.

Kýsa süre kapýnýn eþiðinde durdu, bir an iki yana sendeledi ve gözlerini ayýrmadan içeride kendisine sevgi ve hasretle bakan iki insana baktý.

Birden iki koca insan, umulmadýk bir çeviklikle yavrularýna koþtular. Diz çöküp kollarýný çocuða uzatýp sesi titreyerek, “Gel çocuðum, gel babana” dedi.•  

Send instant messages to your online friends http://uk.messenger.yahoo.com Received on Fri Jul 22 01:43:36 2005