Re: [indigoturkiye] YARDIM

From: Duygu hdgksj <trmk321_at_....>
Date: Wed 20 Jul 2005 - 17:06:15 EEST


Fark&#305;ndal&#305;&#287;&#305;n insan&#305;n kendini ba&#351;kalar&#305;ndan farkl&#305; bularak ya da payla&#351;&#305;lan &#351;eyler azald&#305;&#287;&#305; noktada ya&#351;and&#305;&#287;&#305;n&#305; sanm&#305;yorum. Aksine fark&#305;ndal&#305;&#287;&#305;n zaten bir&#351;eye ihtiyac&#305;n&#305;n olmad&#305;&#287;&#305;n&#305;, ihtiyac&#305;n olan her&#351;eyin her yerde oldu&#287;unu bilmekle alakas&#305; var bana göre. Ba&#351;kalar&#305; olarak isimlenen insanlarda kendini, kendinde de ba&#351;kalar&#305;n&#305; ya&#351;amak fark&#305;ndal&#305;k... e tabi kar&#305;&#351;&#305;m içerisinde renkleri ay&#305;rt edebilmek ayn&#305; zamanda. Asl&#305;;
"Yanl&#305;zl&#305;k" diye bir kavram yok asl&#305;nda. &#304;çindeki payla&#351;&#305;mlardan uzakla&#351;t&#305;ran duyguyu yanl&#305;zl&#305;k olarak adland&#305;ran sensin. Belki de bu duyguyu ben farkl&#305; adland&#305;r&#305;rd&#305;m. O zaman farkl&#305; bir renge bürünürdü. Bana kal&#305;rsa hissetti&#287;in duyguyu farkl&#305; adland&#305;rmak belki de i&#351;ine yarar. Örne&#287;in tüm arkada&#351;lar&#305;m bir yerlerde ç&#305;lg&#305;nca e&#287;lenirken, ve ben yapmak zorunda oldu&#287;um bir i&#351;i s&#305;k&#305;nt&#305;dan patlayarak yaparken kendimi sadece s&#305;k&#305;lm&#305;&#351; hissediyorum. Ama evde tek ba&#351;&#305;ma kalmak zorunda kalm&#305;&#351; biri gibi hissetmiyorum. Çünkü Koskoca bir dünyan&#305;n içerisindeyim ve bu noktada yanl&#305;zl&#305;k diye adland&#305;r&#305;lan &#351;eyin asl&#305;nda var olan bir hissi asl&#305;nda olmayan bir kavramla isimlendirmi&#351;iz gibi geliyor. TRMK321   güray çanakkalelioğlu <corcina57@yahoo.com> a écrit :

     Merhaba Aslı
  Senin yardım mailinden sonra özeline yazmıştım.Buraya da yazma ihtiyacı duydum.Seninle aynı durumda olan bir çok insan var görüyorsun bu sitede de.Mert'in yazdıklarına katılıyorum.Evli,çocuklu olsan da yalnızlık hissedebiliyorsun.

       Aslında hissedilen şey FARKLILIK bence.Çevremizdeki insanlara göre bazı şeylerin farkına varmaya başladığımız için onlarla paylaştığımız ortak noktalar azalıyor sanırım.Kendimizin farkına varıyoruz.Neyin anlamlı,neyin anlamsız olduğu,zevkler,olaylara bakış açısı,değer verilen şeyler ayrılıyor ve o zaman paylaşım azalıyor.
       Bu nedenle yalnızlıktan korkmamak lazım.Çünkü bence bu FARKINDALIĞIMIZIN arttığını gösteriyor.
       Hatice arkadaşımızın (maili silmişim,adını doğru mu hatırlıyorum bilmem)yazdığı ve o anda aklına geliveren öneriler gerçekten çok güzeldi.
Bana da faydası oldu.Uygulamaya çalışacağım.
       Yardım çağrısı ile kendini ifade etmeye çekinen birçok kişiye ışık tuttun bence.Bu nedenle yalnız olmadığını bil. Sevgilerimle...
                                                          
                                                           

mert başaran <geniuneofeternity@yahoo.com> wrote: Merhaba Aslı bu kadar açıkgönüllü yazabilmen bile yardıma ihtiyacı olanın sen olmadığını bence çok açık gösteriyor.Ama bazen zannetmek eylemimiz gerçeği aramak eylemimizle neredeyse eşdeğer hale gelebiliyor bunu yapan da biziz.  

Yalnızlık arkadaşla ya da eşle tatmin edilebilir bir duygumudur sence?Eğer seni çok iyi anlıyan,tam olarak seni gösteren arkadaşların ve aşkla sevdiğin bir eşin olsaydı artık yalnız olmayacakmıydın?Bu sadece sana yalnızlığını bir süre için i(stersen bu süre 80 yıl-ortalama insan ömrü-) olsun unutmak olacaktı.  

Belki de sen kendinin yarattığına inandığın yaşamında kendine bazı gerçekleri göstermek için bu duyguyu hatırlatıyorsundur belki de sen kendine çoktan yardım etmeye başladın ancak bilirsin iyileşen yaralar acı da verir.  

Çok sevdiğin ailen ölümleriyle seni bir gün zaten yalnız bırakmayacaklar mıydı?Eşinden ayrılmasaydın o da seni ölümüyle terketmeyecekmiydi?Şu an yeniden evlensen,yeni eşinin evliliğinizin ertesi günü bir kazayla seni terketmesi mümkün değil mi?  

Sana kızıyorum çünkü sen kendini zaten arkadaş,eş aileyle mutlu edebilmişsin görememişsin ki onlar zaten gidecekler hatta sen de gideceksin sen de kendini yalnız bırakacaksın.Eğer gerçekten kendini mutsuz hissedeceksen bence yaptığın bu hata için mutsuz ol böylece bir süre sonra tüm mutsuzluğun biter ,yalnızlık sadece sen nasıl anlamlandır ve tanımlarsan sana öyle görünür.Yalnızlık tanımını sadece kendine bağlarsan çözümünde o kadar çabuk gelir.  

Sonra unutma ki her his hali geçicidir.Mutlaka bitecek olan bu sıkıntına tahammül göster ki bittikten sonra mutluluğun sıkıntının çokluğuyla orantılı olarak artsın yani sen aslında bir yatırım yapıyorsun şu anda gelecek mutlu günler için.

asli <bluemoonland@yahoo.com> wrote:
Merhaba Arkdaşlar,

neredeyse bir saattir bilgisayar ekranına bakıyorum, yardımlarınıza
ihtiyacım var, ama hem sadece kendimle paylaştığım bazı şeyleri bir
anda açığa çıkarmak pek kolay olmuyor hem de kendi kişisel sorunlarımla sizleri meşgul ediyor olmanın kaygısı var içimde. Ama
sevgi ve iyi niyetin paylaşıldığı bu toplulukta benim yaşadıklarımın
benzerlerini yaşamış olan, olmasa bile tecrübeleri ile yol gösterebilecek birileri olursa çok mutlu olurum.

İlk defa 5 yıl önce eşimden ayrıldığımda hissettim bu duyguyu en
derinden, yani yalnızlığı. Başka bir şehirde yaşasalar da sevgi dolu
bir ailem vardı ama bu bile kendimi bu dünyada yapayalnız hissetmemi
engelleyemiyordu. Boşanma sonrası arkadaş grubumuz beni sorumlu
tutarak uzaklaştılar benden. Uzun süre bunalım halinde gezdikten
sonra, Louise Hay'in ünlü kitabını okudum ve kendimi toparlamaya
başladım, yeni bir arkadaş çevresi edindim kendime ve hayatım biraz
daha güzelleşti. Tam herşey yoluna girdi derken, iş değişikliği
nedeni ile bir süre İstanbul'dan ayrıldım. Döndüğümde, herşey
değişmişti, başa dönmüştüm, arkadaşlarım benden uzaklaşmıştı, sanki
kara bir el dokunmuştu ve herşey karanlığa gömülmüştü. İşin kötüsü,
eski işimde en azından iş arkadaşlarım vardı, şu anda ise sadece iki
kişilik bir ofiste insanlardan izole bir ortamda çalışıyorum. Çevreme
baktığımda tek tük arkadaşlarımın kaldığını, onlarla da ben ararsam
görüştüğümüzü ama onların beni aramadığını görüyorum. İnsanlardan
gitgide uzaklaşıyorum, yalnızlık duygusu daha derinlere işliyor ve
beraberinde derin bir mutsuzluğu getiriyor. Eskiden daha girişken
neşe dolu bir insandım, şimdi üstüme ağırlık çökmüş gibi, girdiğm
ortamlarda insanlarla sohbet bile edemiyorum. Her sabah yorgun ve bitkin bir halde kalkıyorum yataktan, uzun bir uyku uyumama rağmen.
Böyle bir hayatı nasıl yaratabildim, derinlerde nasıl bir inanç
taşıyorum ki rengarenk olabilecek bir yaşam yerine siyah-beyazını
yarattım kendime, bunların cevabını bulamadım. Düzeltme çabalarım
inişli çıkışlı oldu, kısmen düzeltip başa döndüm hep. Reiki, pozitif
düşünce, afirmasyonlar, vb ile çabalarımı sürdürmeye çalışıyorum ama
bana motivasyon sağlayacak ufacık bir gelişme dahi yaşayamıyorum şu
sıralar. Ah bir "neden" sorusunun cevabını bulsam bir de izlenmesi
gereken yolu.....
Umarım sizleri fazla sıkmamışımdır,

Sevgiler,

Aslı

2003-2005, Copyright © İNDİGO TÜRKİYE
Yahoo! Groups Links



Start your day with Yahoo! - make it your home page

Start your day with Yahoo! - make it your home page

2003-2005, Copyright © İNDİGO TÜRKİYE



YAHOO! GROUPS LINKS     Visit your group "indigoturkiye" on the web.   

    To unsubscribe from this group, send an email to:  indigoturkiye-unsubscribe@yahoogroups.com   

    Your use of Yahoo! Groups is subject to the Yahoo! Terms of Service.


                

 Appel audio GRATUIT partout dans le monde avec le nouveau Yahoo! Messenger  Téléchargez le ici ! Received on Wed Jul 20 17:06:28 2005

Bu mesajin iceriginden yalnizca gondericisi sorumludur. E-kaynak.net liste arsivi mesaj icerigiyle ilgili herhangi bir sorumluluk kabul etmez.
Only the sender of this message is responsible for its content. E-Kaynak.net is not affiliated with the sender of this message nor responsible for the content.