Merhaba Aslı, Sana kendimi anlatatım belki bir faydası olur :)
4 yıldır İstanbul'da yaşıyorum. Bu şehire geldiğim ilk sene kuzenim dışında
kimsem yoktu. Her akşam yemek yedikten hemen sonra odama çekiliyordum ve
kitabımı alıyordum elime, ya da uyuyordum. Okuldan arkadaşlar dışında iki
yıl kadar doğru düzgün arkadaşım diyebileceğim pek kimsem olmadı. Daha sonra
İndigo Türkiye kurulduktan sonra grup üyeleriyle görüşmeye başladım. Aynı
frekansta, aynı dili konuştuğumuz çok güzel arkadaşlarım oldu. Şimdi evimde
yalnız yaşamama rağmen hergünüm dolu geçiyor. Kendimi hiç yalnız
hissetmiyorum. Hatta bazen kendi başıma kalmak istiyorum, kafamı dinlemek
için :) Bugün neredeyse bütün yakın arkadaşlarım sanal ortamdan yani bu
gruptan tanıştığım kişiler. Ve artık, İstanbul'da yalnız yaşamama rağmen
kendimi hiç yalnız hissetmiyorum.
Sevgiler
Mehmet
- Original Message -----
From: "asli" <bluemoonland@yahoo.com>
To: <indigoturkiye@yahoogroups.com>
Sent: Tuesday, July 19, 2005 1:36 PM
Subject: [indigoturkiye] YARDIM
Merhaba Arkdaşlar,
neredeyse bir saattir bilgisayar ekranına bakıyorum,
yardımlarınıza
ihtiyacım var, ama hem sadece kendimle paylaştığım bazı
şeyleri bir
anda açığa çıkarmak pek kolay olmuyor hem de kendi kişisel
sorunlarımla sizleri meşgul ediyor olmanın kaygısı var
içimde. Ama
sevgi ve iyi niyetin paylaşıldığı bu toplulukta benim
yaşadıklarımın
benzerlerini yaşamış olan, olmasa bile tecrübeleri ile yol
gösterebilecek birileri olursa çok mutlu olurum.
İlk defa 5 yıl önce eşimden ayrıldığımda hissettim
bu duyguyu en
derinden, yani yalnızlığı. Başka bir şehirde yaşasalar
da sevgi dolu
bir ailem vardı ama bu bile kendimi bu dünyada yapayalnız
hissetmemi
engelleyemiyordu. Boşanma sonrası arkadaş grubumuz beni
sorumlu
tutarak uzaklaştılar benden. Uzun süre bunalım halinde
gezdikten
sonra, Louise Hay'in ünlü kitabını okudum ve kendimi
toparlamaya
başladım, yeni bir arkadaş çevresi edindim kendime ve
hayatım biraz
daha güzelleşti. Tam herşey yoluna girdi derken, iş
değişikliği
nedeni ile bir süre İstanbul'dan ayrıldım.
Döndüğümde, herşey
değişmişti, başa dönmüştüm, arkadaşlarım
benden uzaklaşmıştı, sanki
kara bir el dokunmuştu ve herşey karanlığa
gömülmüştü. İşin kötüsü,
eski işimde en azından iş arkadaşlarım vardı, şu
anda ise sadece iki
kişilik bir ofiste insanlardan izole bir ortamda
çalışıyorum. Çevreme
baktığımda tek tük arkadaşlarımın kaldığını,
onlarla da ben ararsam
görüştüğümüzü ama onların beni aramadığını
görüyorum. İnsanlardan
gitgide uzaklaşıyorum, yalnızlık duygusu daha derinlere
işliyor ve
beraberinde derin bir mutsuzluğu getiriyor. Eskiden daha
girişken
neşe dolu bir insandım, şimdi üstüme ağırlık
çökmüş gibi, girdiğm
ortamlarda insanlarla sohbet bile edemiyorum. Her sabah yorgun ve
bitkin bir halde kalkıyorum yataktan, uzun bir uyku uyumama
rağmen.
Böyle bir hayatı nasıl yaratabildim, derinlerde nasıl bir
inanç
taşıyorum ki rengarenk olabilecek bir yaşam yerine
siyah-beyazını
yarattım kendime, bunların cevabını bulamadım.
Düzeltme çabalarım
inişli çıkışlı oldu, kısmen düzeltip başa
döndüm hep. Reiki, pozitif
düşünce, afirmasyonlar, vb ile çabalarımı
sürdürmeye çalışıyorum ama
bana motivasyon sağlayacak ufacık bir gelişme dahi
yaşayamıyorum şu
sıralar. Ah bir "neden" sorusunun cevabını bulsam bir de
izlenmesi
gereken yolu.....
Umarım sizleri fazla sıkmamışımdır,
Sevgiler,
Aslı
2003-2005, Copyright © İNDİGO TÜRKİYE
Yahoo! Groups Links
2003-2005, Copyright © İNDİGO TÜRKİYE
Yahoo! Groups Links
<*> To visit your group on the web, go to:
http://groups.yahoo.com/group/indigoturkiye/
<*> To unsubscribe from this group, send an email to:
indigoturkiye-unsubscribe@yahoogroups.com
<*> Your use of Yahoo! Groups is subject to:
http://docs.yahoo.com/info/terms/
Received on Wed Jul 20 16:40:37 2005